Een doosje voor al je zorgen

Hoewel de meeste mensen het niet zo ver willen laten komen, gaan echtscheidingen vaak gepaard met strijd. Strijd over het huis, strijd over geld, strijd over de spullen en helaas ook vaak strijd over de kinderen. Soms lukt het ouders geen regeling te treffen ten aanzien van de kinderen.

Als dit wordt voorgelegd aan de rechter, laat deze zich in sommige gevallen adviseren door de Raad voor de Kinderbescherming. De Raad onderzoekt dan welke regeling volgens haar in het belang van de kinderen is. Zo ook in de zaak van Melanie (38) en Tim (41).

Ik sta Tim bij in het kader van de echtscheidingsprocedure. Melanie is woedend op Tim omdat hij haar heeft verlaten. De kinderen van elf en acht jaar worden onderwerp van geschil nu Melanie niet meer wil dat Tim de kinderen ziet. Inmiddels speelt dit al een half jaar.

Veel ruzies waar de kinderen bij zijn

Na drie maanden ontvang ik het concept onderzoeksrapport van de Raad. In het rapport lees ik terug dat er veel gebeurd is tussen Melanie en Tim, hetgeen ik moeilijk kan ontkennen. Er zijn veel ruzies geweest, ook waar de kinderen bij waren. Tim en Melanie hebben zelfs meerdere keren aangifte -tegen elkaar- gedaan bij de politie.

Dat dit impact heeft op de kinderen, daar ben ik mij als advocaat dan ook van bewust. Uit het rapport blijkt dat Emma en Sophie boos zijn op papa omdat hij gemeen zou zijn geweest tegen mama. Aan de andere kant vinden ze papa wel lief want hij maakte altijd veel grapjes en knuffelde vaak met hen. In het rapport staat ook dat ze wel heel benieuwd naar hem zijn; ze hebben hem al heel lang niet gezien. In antwoord op de vraag van de Raad of ze papa graag weer willen ontmoeten, antwoorden ze beiden ‘nee’. De reden die ze daarvoor geven is dat mama heeft gezegd dat dat niet goed voor hen is. Een duidelijk voorbeeld van een loyaliteitsconflict bij kinderen als gevolg van de echtscheiding. 

Sophie is vaak verdrietig om papa en mama

Als de Raad aan Sophie (8 jaar) vraagt of ze wel eens verdrietig is, knikt ze instemmend haar hoofd en vertelt ze dat ze vaak verdrietig is om papa en mama. In antwoord op de vraag wat ze doet als ze verdrietig is, vertelt Sophie dat ze met haar speltherapeut een doosje heeft gemaakt voor thuis waar ze al haar zorgen in kan doen. De Raad vraagt haar of dit helpt, waarop Sophie antwoordt: “Eerst wel maar nu gebruiken mama en Emma het doosje voor de opladers van hun telefoon en passen mijn zorgen er niet meer bij”. Ik voel een brok in mijn keel. Met de Raad spreekt Sophie af dat ze een nieuw doosje zal knutselen voor haar zorgen zodat mama en Emma het oude doosje kunnen blijven gebruiken.

Er wordt een gezinsvoogd aangesteld

Aan het eind van het rapport lees ik de conclusie dat de Raad. Zij vindt dat er een ondertoezichtstelling moeten komen van de kinderen, waardoor er een gezinsvoogd wordt aangesteld. Die zal samen met partijen proberen om tot een oplossing te komen waarbij de kinderen onbelemmerd contact kunnen hebben met beide ouders. Ik vrees dat hier nog een lange weg te gaan is maar ik hoop van harte dat Melanie en Tim hun verantwoordelijkheid als ouders zullen nemen.

Bij dit soort zaken is het leed al geschied, maar de ervaring leert dat een gezinsvoogd de negatieve spiraal kan doorbreken. Het lijkt een uiterste redmiddel, maar er is nu iemand die pal voor de kinderen en hun belangen staat.

 

Amé Derks, advocaat
Derks Advocaten en Adviseurs

 

Verdieping op dit onderwerp