Sandra (47): ‘Bij niemand konden we ons verhaal kwijt’

Uit een recent landelijk onderzoek onder (inmiddels volwassen) kinderen blijkt dat er tijdens de scheiding van hun ouders veel te weinig naar hen is geluisterd. Zo zegt meer dan de helft (54%) bijvoorbeeld dat er géén rekening is gehouden met hun wensen bij de omgangsregeling. Ook blijkt dat 50% van de kinderen tijdens de scheiding helemaal niet over deze voor hen ingrijpende gebeurtenis heeft kunnen praten. Verder-online.nl sprak met een aantal volwassenen die als kind een scheiding meemaakten.

Sandra: ‘Zeven jaar was ik, toen mijn moeder plotseling was verdwenen. Drie maanden heb ik haar niet gezien. Mijn vader mishandelde haar en ze is letterlijk gevlucht voor haar leven. Wij – mijn oudere zus (12), broer (10) en ik – hadden geen idee waar ze zat. Mijn vader bekommerde zich nauwelijks om ons. Mijn zus kookte af en toe en deed de was. Een hele enge, onveilige en donkere periode, waarin ik me ontzettend eenzaam heb gevoeld. Na een paar maanden bleek dat de rechter ons aan mijn moeder had toegewezen. Mijn zus was gevraagd bij wie ze wilde wonen en ik volgde haar in alles. Een tijdje ging het goed. Toen ontmoette mijn moeder een nieuwe vriend. Vlak voor kerst in datzelfde jaar – ik was acht - verhuisden we halsoverkop naar hem, naar de andere kant van het land. Op mijn oude school had ik de rol van Maria in het kerstspel, maar daar kon ik niet meer aan meedoen. Ik kon nog net afscheid nemen van mijn hartsvriendin, maar niemand vertelde ons dat dit voor altijd zou zijn. Opeens een nieuwe stad, een nieuw huis, een nieuwe school. Ons werd niets gevraagd, we hadden totaal geen invloed op wat er gebeurde. Alles werd doodgezwegen. Bij niemand konden wij ons verhaal kwijt. Het heeft bij ons alle drie flinke sporen nagelaten.

Toen ik zelf twee jaar geleden ging scheiden, wist ik één ding zeker: dit móet voor mijn kinderen (toen 11 en 13) anders verlopen dan destijds bij mij.

Mijn ex ging daar gelukkig in mee. Samen hebben we het ze verteld en benadrukt dat zij er niets aan kunnen doen. We hebben beloofd hen bij alle keuzes en beslissingen mee te nemen. Zoals de omgangsregeling en de inrichting van mijn nieuwe huis. In de woonkamer hing een heel groot papier, waarop ze al hun vragen, emoties en zorgen mochten schrijven. Elke week gingen we met het gezin om de tafel zitten om er over te praten. Al voor ons gesprek met de kinderen lichtte ik hun school in, zodat ze ook daar een oogje in het zeil konden houden.
Natuurlijk zijn ze af en toe nog verdrietig. Natuurlijk hebben ze een tijd toch gehoopt dat het goed zou komen. Het was ook zeker geen gemakkelijke periode. Voor hen niet en voor ons niet. Een scheiding is nu eenmaal heel ingrijpend. Maar de kinderen hebben het goed verwerkt en zijn vrij van de schuld en schaamte die ik vroeger altijd heb gevoeld. De mediator gaf ons een groot compliment hoe we dit hebben aangepakt. Zo heb ik de erfenis van vroeger toch weten te doorbreken.’

Nog meer cijfers uit het onderzoek:

  • 75% van de (nu volwassen) kinderen had tijdens de scheiding geen inspraak in de omgangsregeling.
  • 48% van de (nu volwassen) kinderen zegt dat hun ouders slecht met elkaar omgingen na de scheiding.
  • 50% geeft aan als kind met niemand te hebben gepraat over de scheiding.
  • 23% van de ouders heeft de kinderen samen verteld dat ze gingen scheiden.
  • 54% vindt dat er als kind geen rekening is gehouden met zijn of haar wensen over de omgangsregeling.
  • 9% van de ouders bleef ook na de scheiding ruziemaken over de omgangsregeling.
  • 33% van de (nu volwassen) kinderen zegt dat hun ouders redelijk tot goed met elkaar omgaan.
  • 65% van de (nu volwassen) kinderen van gescheiden ouders zegt dat hun vader goed luisterde.
  • 25% van de kinderen had inspraak in de omgangsregeling toen hun ouders gingen scheiden.

Advocaten en mediators in de buurt

  • Zoeken op
  • Plaats
  • (Bedrijfs-)naam
  • Postcode

Filter:

Verdieping op dit onderwerp