Renate (38): ‘Ze hebben ons nooit belast met hun relatieproblemen’

Er wordt tijdens een scheiding vaak te weinig naar kinderen geluisterd. Dat blijkt uit een recent landelijk onderzoek onder (inmiddels volwassen) kinderen. Verder-online.nl sprak met een aantal volwassenen die als kind een scheiding meemaakten. Renate heeft veel respect voor de manier waarop haar ouders zijn gescheiden, ze kijkt goed terug op deze periode in haar puberteit.

‘Ruim twintig jaar geleden deelden onze ouders het ons mee: ze wilden uit elkaar. Mijn zusje was acht, ik net zestien. Ik had het niet aan zien komen, maar toch bleef ik er best rustig onder. Ze vertelden het ook heel kalm en legden uit dat ze dachten zonder elkaar gelukkiger te kunnen worden. Maar dat ze altijd onze ouders zouden blijven en van ons zouden houden. We mochten alles vragen en kregen ook altijd antwoord. Wat bovendien heel fijn was: ze belastten ons niet met relatieproblemen die een kind niet aangaan. In mijn werk in de jeugdhulpverlening zie ik veel ouders die hun kind als vriend of vriendin zien. Die kinderen worden vaak opgezadeld met allerlei shit waar ze veel te jong voor zijn. Heel schadelijk.

Mijn ouders hebben elkaar ook nooit zwart gemaakt. Dat hebben ze echt goed gedaan. Ze hadden veel respect voor de loyaliteit die mijn zusje en ik voor allebei voelden. 

In het begin vierden we nog samen Sinterklaas. Als we jarig waren kwam mijn vader, die was verhuisd naar een kleine woning, naar ons oude huis om het samen te vieren. Je merkte dan wel dat ze elkaar niet meer zo aardig vonden, maar ze gedroegen zich heel netjes en beleefd. Wij bleven met mijn moeder in ons oude huis wonen. Ik hield mijn oude kamer, mijn school en mijn vrienden. Ik was natuurlijk ook aan het puberen…dus ik zag het niet zo zitten om om het weekend met mijn zusje bij mijn vader te logeren. Ik wilde mijn vrijheid en in het weekend uitgaan. Maar onze band is altijd heel goed geweest en gebleven.
Natuurlijk was de scheiding in het begin ingrijpend. Onze levens stonden op z’n kop, en niemand wist hoe het verder zou gaan. Maar na een jaar of twee raakten we langzamerhand aan het idee gewend. Ik zag mijn ouders inderdaad gelukkiger worden. En daardoor werden ze voor ons weer fijnere ouders. Zij zijn voor mij een voorbeeld hoe je op een goede manier de verantwoordelijkheid kunt nemen voor je eigen geluk. Ik kan dan ook altijd heel boos worden als mensen zeggen dat je “altijd bij elkaar moet blijven voor de kinderen.” Ons gezin bewijst het tegendeel.’

Verdieping op dit onderwerp