Michael (31): ‘Mijn vader vermijdt een gesprek’

Er wordt tijdens een scheiding vaak te weinig naar kinderen geluisterd. Dat blijkt uit een recent landelijk onderzoek onder (inmiddels volwassen) kinderen. 54% zegt hierin dat er géén rekening is gehouden met hun wensen bij de omgangsregeling. Ook blijkt dat 50% van de kinderen tijdens de scheiding er helemaal met niemand over kon praten. Verder-online.nl sprak met een aantal volwassenen die als kind een scheiding meemaakten.

‘Toen ik net was geboren, gingen mijn ouders uit elkaar. Maar bij nader inzien wilden ze toch proberen mij samen op te voeden. Dat bleek niet te werken. Ik was een jaar of vijf toen ze definitief gingen scheiden. Ook al benadrukte iedereen in mijn omgeving - mijn vader en moeder, mijn oma’s - dat het niet aan mij lag, als kind had ik toch altijd het gevoel dat ik de oorzaak van hun scheiding was. Ik weet nog goed hoe alle spanningen tussen hen voelden, ook nadat mijn vader al weg was. Op school was ik erg verlegen, ik schaamde me voor onze situatie. Ik dacht dat ik de enige was met gescheiden ouders. Ik bleef bij mijn moeder wonen. Met haar heb ik een hele goede band. Ze is ook altijd heel open geweest over de scheiding en over mijn vader. Ik ging in de weekends naar hem toe, maar heel onregelmatig. Soms twee keer achter elkaar, soms een maand niet. Hij wist zich niet zo goed raad met mij, volgens mij. Vaak dropte hij me bij zijn moeder, mijn oma. Die werd dan voor het blok gezet en liet duidelijk merken dit niet leuk te vinden. Zo kreeg ik ook een negatieve associatie met mijn oma, ook al was ze niet boos op mij. Zelf wist ik nooit wat ik kon verwachten als ik naar mijn vader ging. Kon ik blijven? Bracht hij me naar mijn oma? Het voelde heel onveilig en onvoorspelbaar. Daar ben ik jarenlang flink boos over geweest.

Maar mijn vader vond het - en nog steeds - heel ingewikkeld om hier met mij het gespek over aan te gaan.

Hij heeft me vroeger wel veel brieven geschreven om te zeggen dat hij van me houdt en dat het allemaal niet aan mij ligt. Dat was natuurlijk fijn, maar eigenlijk was het toch niet genoeg. Nu, als volwassene, zou ik heel graag met hem van man tot man willen praten. Ik heb nog zoveel vragen. Wat was de reden dat hij nooit voor me heeft kunnen zorgen? Wat ging er in hem om? Zou hij het nu anders doen? Ik heb hem vorig jaar uitgenodigd voor een gesprek, maar hij houdt het af. Hij vermijdt de confrontatie. Bij een vriend heb ik daarover mijn hart gelucht. Die zegt: “Wees blij dat je überhaupt nog contact hebt met je vader. Bouw rustig het vertrouwen op en accepteer nu dat hij zo is.” Dat probeer ik, in de hoop dat er eens een moment komt dat we echt kunnen praten.’ 

Nog meer cijfers uit het onderzoek:

  • 75% van de (nu volwassen) kinderen had tijdens de scheiding geen inspraak in de omgangsregeling.
  • 48% van de (nu volwassen) kinderen zegt dat hun ouders slecht met elkaar omgingen na de scheiding.
  • 50% geeft aan als kind met niemand te hebben gepraat over de scheiding.
  • 23% van de ouders heeft de kinderen samen verteld dat ze gingen scheiden.
  • 54% vindt dat er als kind geen rekening is gehouden met zijn of haar wensen over de omgangsregeling.
  • 9% van de ouders bleef ook na de scheiding ruziemaken over de omgangsregeling.
  • 33% van de (nu volwassen) kinderen zegt dat hun ouders redelijk tot goed met elkaar omgaan.
  • 65% van de (nu volwassen) kinderen van gescheiden ouders zegt dat hun vader goed luisterde.
  • 25% van de kinderen had inspraak in de omgangsregeling toen hun ouders gingen scheiden.

Advocaten en mediators in de buurt

  • Zoeken op
  • Plaats
  • (Bedrijfs-)naam
  • Postcode

Filter:

Verdieping op dit onderwerp