Chris Pettersson (35) en Olga Leever (42) hadden allebei al twee peuters toen ze elkaar vonden. Inmiddels woont het gezin met z’n zessen onder één dak. Met elkaar vormen ze een zogenaamd ‘patchworkgezin’. ‘We brengen ieder onze eigen kinderen naar bed. Dat is het enige moment dat je even één op één met je kind spreekt.’
Sybren (12) komt binnen en ploft naast Veerle (11) neer op de L-vormige paarse bank.
‘Is dat je zusje?,’ vraagt de verslaggever aan Sybren. Veerle die zich heeft verstopt achter het blad ‘Meiden’ kijkt op en zegt glimlachend: ‘Nou, niet precies.’
Sybren wijst naar Malika (10) die naast Minke (9) aan een hoek van de lange eettafel zit en spelletjes speelt op de laptop. ‘Zij is mijn zusje.’ Veerle op haar beurt wijst naar Minke, die half tegen Malika aanhangt en verdiept is in haar Nintendo. ‘En Minke is mijn zusje.’
Vanuit de gang roept Olga ondertussen naar Sybren: ‘Chris heeft je Cito-score onder de scanner gelegd om naar papa te sturen.’
Olga Leever (42) en Chris Pettersson (35) vormen met hun kinderen een zogenoemd patchworkgezin. Om het andere weekend gaan haar kinderen naar haar ex en zijn kinderen naar hun moeder. De rest van de tijd wonen ze alle vier bij Olga en Chris.
Als om half negen alle vier de kinderen op bed liggen, kruipen Olga en Chris met een kop thee naast elkaar op de bank, klaar voor het gesprek. Nu loopt het allemaal, maar de begintijd was zwaar, zeggen ze allebei. Olga: ‘Ik heb sowieso nooit gedacht dat het leuk zou zijn.’ Chris: ‘We dachten niet dat we één groot gezin zouden worden. Mijn kinderen bleven in eerste instantie bij mijn ex wonen, we zagen ze alleen om het andere weekend.’
Ze leerden elkaar acht jaar geleden kennen. Olga is tekstschrijver en schrijftrainer, Chris verkoper bij een woningcorporatie. Ze ontmoetten elkaar via internet, kort nadat hij had besloten om te gaan scheiden en Olga had gehoord dat haar man homo was. Dat ze allebei al kinderen hadden was toeval. ‘Het ging me niet om de kinderen, het ging me om hem,’ zegt Olga. ‘Al vond ik het wel handig dat hij snapte hoe het is om kinderen te hebben.’
In het begin zagen Chris en Olga elkaar alleen als ze de kinderen niet hadden, of kwam hij langs als de kinderen al op bed lagen. Olga stelde Chris voor als ‘een vriend’. De echte vuurdoop kwam pas toen Olga en haar kinderen op vakantie waren in Bergen, waar Chris met zijn kinderen langskwam. Ze laadden alle vier de kinderen op de achterbank en gingen naar het Sprookjesbos in Enkhuizen. Olga: ‘Onderweg begon Sybren te huilen. Veerle kneep hem, snikte hij. Ik dacht: gezellig hoor.’
Ook voor Chris en Olga was het wennen, met vier kinderen oplopend in leeftijd van één tot en met vier jaar. Olga: ‘Ik had het gevoel dat we aangestaard werden. Ik zag mensen denken: dat is zeker zo’n gezin met zo’n visje achterop de auto, ieder jaar een kind erbij.’
Ontbijttafel dekken
Chris trok al snel in bij het gezin van Olga. Hij paste op de kinderen als zij een avond weg ging, maar bemoeide zich verder weinig met de opvoeding. Dat veranderde toen vijf jaar geleden ook zijn kinderen bij hen kwamen wonen omdat zijn ex de zorg niet meer aankon. Chris: ‘Als je je kinderen om het weekend ziet, ga je vooral leuke dingen doen. Ik kreeg pas een band met ze toen ze hier kwamen wonen. Ineens kwamen twee opvoedculturen bij elkaar.’
Ook haar rol veranderde toen. ‘Tot dan toe was ik een soort leuke tante voor ze geweest.’ Ze moest leren loslaten. ‘In het begin was ik geneigd om ’s avonds al de ontbijttafel te dekken en kleertjes voor iedereen klaar te leggen. Dat heb ik moeten loslaten. Ze maken allemaal vanaf hun vijfde hun eigen broodtrommeltjes klaar.’
Zachtjes tippelt in de gang een kind naar de badkamer. De rode kat springt op de bank, vleit zich op een kussen neer en dommelt in. Olga zegt tegen Chris: ‘Je was in het begin wel slordig. Je had al hun kleertjes in één la en dan trok je er iets uit en vroeg je aan de oudste of dat van haar was of van haar zusje.’
Zijn kinderen kwamen bij ruzies verhaal halen bij hun vader. ‘We hebben dat consequent bij hen terug gelegd. “Naar voor je dat je zusje je speelgoed heeft afgepakt, wat ga je daaraan doen?” Na een half jaar sloeg het aan,’ vertelt Olga. Hun onderlinge verschillen bleken vaak juist uit de interactie met de kinderen. Ze hebben moeten leren om hun meningsverschillen buiten gehoorafstand van de kinderen uit te praten.
Ondanks alle drukte en hectiek van vier kleine kinderen, groeide het gezin naar elkaar toe. Chris: ‘Minke was één en Malika twee toen we bij elkaar kwamen. Ze zijn echt vriendinnetjes geworden, ze weten niet beter.’
Olga: ‘We keken laatst oude filmpjes en dan zegt Malika: “Hier loop je in papa’s huis. Je bent zijn kerstboom aan het optuigen!” Ze herinnert zich niet dat we daar eens samen hebben gewoond.’
Ze kunnen het gelukkig allemaal goed met elkaar vinden. Toch is een stiefkind niet hetzelfde als je eigen kind, merkt Olga op. ‘Het is een fabeltje dat je van je stiefkinderen net zoveel zou moeten houden als van je eigen kinderen. Gelukkig heb ik dat idee nooit gehad.’
Chris en Olga hebben er bewust voor gekozen om te leven als twee gezinnen onder één dak. De kinderen van Olga noemen Chris bij zijn voornaam en voor de kinderen van Chris blijft zijn nieuwe vriendin gewoon ‘Olga’ heten. Chris: ‘We corrigeren elkaars kinderen wel, net als je een kind van een ander corrigeert als dat bij je thuis speelt. Maar echte gesprekken voeren we altijd met onze eigen kinderen.’ Olga: ‘We brengen ieder onze eigen kinderen naar bed. Dat is het enige moment dat je je kind even één op één spreekt.’ Eens in de zoveel tijd gaan ze ook los van elkaar met hun eigen kinderen op stap.
Drie papa’s
Olga zet nog een potje thee. Chris zegt openhartig: ‘Mijn kinderen missen hun echte moeder in het dagelijks leven. Ik zie dingen minder, echte meisjesdingen. Olga wijst me er op, waarna ik met ze ga praten.’
‘Als er eentje ruzie heeft gehad met een meisje of verdrietig oogt, dan wijs ik Chris daarop,’ vertelt Olga. ‘Mijn ex bemoeit zich meer met de opvoeding van onze kinderen. Toen we met Sybren naar de open dag gingen van zijn nieuwe school, gingen alle papa’s mee - ook mijn ex met zijn nieuwe vriend. Wij nemen de belangrijkste beslissingen nog altijd samen. Chris valt vaker terug op mij. Dat is soms wel zwaar.’
Met alle drukte is het ook knokken voor een beetje tijd samen. Op vakantie hebben ze een borreluurtje ingesteld, de kinderen weten dat ze het uurtje voordat er wordt begonnen met koken niet moeten storen. Olga: ‘De kinderen hebben er niet voor gekozen om met z’n allen in één huis te wonen. Wij moeten een eenheid vormen. We moeten laten zien dat we van elkaar houden, dat ons samenzijn meerwaarde heeft.’
Vooralsnog loopt het allemaal. Olga: ‘Ik zie wel op tegen de puberteit. Sybren zet zich soms al tegen me af – dan schaamt hij zich bijvoorbeeld voor me op school. Dat doet hij alleen tegen mij. Als het niet je eigen kinderen zijn, lijkt me dat zwaarder. In de puberteit ontwikkelen hun karakters zich. Stel je voor, straks zit er een dubbelganger van zíjn ex bij ons aan tafel.’ Chris knikt. ‘En dan gaan ze ook nog eens pas tegen elven naar bed!’