minimaliseren stuur door

Scheiden uit het verdomhoekje

Hebben we alle zaken rondom scheiden goed geregeld in Nederland? Ja en nee, zeggen professionals. Het is goed dat de procedure tijdens de scheiding aanzienlijk is verbeterd, vooral op het gebied van ouderschap.

Lees verder

Maar uit de praktijk blijkt dat de echte problematiek van een scheiding te lang onzichtbaar blijft, terwijl scheidende stellen in een veel eerder stadium duidelijkheid en begeleiding nodig hebben. 'In Nederland staan we nog maar aan het begin,' vindt Cees van Leuven.

Cees van Leuven is raadsheer bij de familiekamer van het gerechtshof Den Haag. Hij werkte 23 jaar als advocaat en heeft zich gespecialiseerd in het familierecht. In de advocatuur besteedde hij veel aandacht aan mediation, nu aan zittingsvaardigheden. Samen met universiteit hoofddocent Lieke Coenraad en vFAS-voorzitter Anke Mulder nemen ze scheiden in Nederland onder de loep.  

Lieke Coenraad is universitair hoofddocent aan de Vrije Universiteit Amsterdam en gespecialiseerd in het familie(proces)recht. Na enkele jaren rechter-plaatsvervanger bij de rechtbank Rotterdam te zijn geweest, is zij nu raadsheerplaatsvervanger in familiezaken bij het gerechtshof Amsterdam.

Anke Mulder is echtscheidingsadvocaat/mediator en voorzitter van de vereniging van Familierecht Advocaten en Scheidingsmediators (vFAS). Daarnaast is ze lid van de Vereniging Collaborative Divorce Holland en gecertificeerd NMI-mediator. Anke is ook raadsheer-plaatsvervanger bij het gerechtshof Den Haag.

 

Taboe
De vFAS organiseert dit jaar voor het eerst de Dag van de Scheiding. Dit om meer bekendheid te geven aan het onderwerp en aandacht te vragen voor de maatschappelijke gevolgen. Want op scheiden rust nog te veel een taboe. Delen jullie die mening?
 
Lieke: Nee, dat taboe bestaat niet meer. Pakweg dertig jaar geleden was je als kind van gescheiden ouders nog een van de weinigen in een klas. Tegenwoordig ben je een van de velen. Ik merk ook in toenemende mate dat mensen er met minder terughoudendheid over vertellen. En je ziet het in de media terug, het onderwerp wordt populairder. De Dag van de Scheiding past in deze tendens. Al die aandacht is goed, want met de toegenomen nadruk op de eigen verantwoordelijkheid van scheidende mensen is een goede informatievoorziening uiterst belangrijk. 
Anke: Mensen praten er meestal pas over als ze eenmaal hebben besloten uit elkaar te gaan. Tijdens het proces dat eraan vooraf gaat, dat vele jaren kan duren, hoor je ze meestal niet. Terwijl dat de periode is waarin er veel gaande is. 
Cees: Scheiden komt veel voor, dat maakt dat vrijwel iedereen er in zijn of haar omgeving mee te maken heeft. Het is belangrijk dat er aandacht komt voor de begeleiding van scheidende mensen. En het liefst in een eerder stadium dan nu het geval is, dan kun je mensen coachen. Dat is belangrijk als je op het punt staat afscheid te nemen van elkaar. De Dag van de Scheiding is een prima gelegenheid voor scheidende mensen om zich op alles wat er op hen en hun kinderen afkomt goed te oriënteren. De professionele dienstverleners van de vFAS moeten die dag de deuren wagenwijd open moeten zetten om de mensen duidelijk te maken waar zij voor staan en waar de kansen en de bedreigingen liggen. 

Eén loket
Eén loket, waar je met vragen over scheiding terecht kunt, zou wellicht veel ellende kunnen voorkomen? 
Cees:  Je had Bureau Echtscheiding, opgericht in 1980. Dat was een idee van Donald MacGillavry, mediator, psychotherapeut en hoofddocent van de vFAS. Bij dat bureau zaten alle nodige deskundigen onder één dak, zoals een jurist en een psycholoog. Hier vonden mensen met scheidingsplannen een klankbord en ze konden er adviezen krijgen. De bureaus hebben het niet gered vanwege gebrek aan gezag en geld. 
Lieke: Een scheidingsloket lijkt mij niet nodig, er is tegenwoordig hulp en informatie genoeg. Tik maar eens ‘echtscheiding’ in op de computer; er rolt een heel arsenaal aan hulpverleners, bemiddelaars en financiële adviseurs uit de zoekmachine. Daarnaast is er, als gezegd, veel aandacht voor het onderwerp in de media. 
Anke:  Je moet altijd oppassen bij wie je je licht opsteekt, juist op internet. Wellicht dat op het eerste gezicht de kosten beperkt zijn, maar je kunt er tegenaan lopen dat deskundige begeleiding ontbreekt en u later met de brokken zit. Raadpleeg altijd een deskundige die verstand heeft van echtscheidingsproblematiek. De advocaten en mediators van de vFAS kijken ook breder. Als wij bijvoorbeeld denken dat er psychologische hulp nodig is of hulp van een accountant, verwijzen we daarnaar. 

Rol van overheid
De overheid zou zich veel actiever moeten bemoeien met scheiden, bijvoorbeeld door een ministerie van Familiezaken op te richten. 
Cees: De overheid legt steeds meer de nadruk op de eigen verantwoordelijkheid van scheidende partners. Aan de ene kant is dat een goede ontwikkeling, maar je moet er dan wel oog voor hebben dat scheidende mensen de hectische situatie waarin zij zich bevinden, vaak niet aankunnen. Daarom moet je ze goed coachen. Het ouderschapsplan dat scheidende ouders nu verplicht moeten opstellen, werkt. Ouders moeten nu een verhaal hebben voordat de rechter een besluit neemt. 
Lieke: Ik ben tegen betutteling. De overheid moet terughoudend zijn op dit gebied, mensen kunnen dit in veel gevallen zelf regelen. Hoewel ik inmiddels wel positiever ben over de wettelijke verplichting van het ouderschapsplan. Het is immers goed dat ouders nu een verhaal moeten hebben als het ouderschapsplan ontbreekt. De tijd is voorbij dat je zonder meer naar de rechter kunt stappen voor een uitspraak in een conflict. Wel ben ik voor een genuanceerde benadering van de problematiek, waarbij in de uitvoering wordt gekeken naar de individuele verschillen. Sommige ouders hebben een verplichting, als het ouderschapsplan, helemaal niet nodig omdat ze er toch al goed samen uitkomen. Anderen zijn er niet bij gebaat, omdat ze in een zo slepend conflict zijn verwikkeld dat elke poging tot het opstellen van een ouderschapsplan gedoemd is te mislukken. De winst van het verplichte ouderschapsplan is dus te halen bij de groep mensen die weliswaar conflicten hebben, maar voldoende met elkaar kunnen communiceren om afspraken te maken over de punten van onenigheid en daarbij een zetje nodig hebben. De overheid moet zich dus steeds afvragen of, en zo ja, welke rechtvaardiging er bestaat voor ingrijpen door wetgever of rechter bij scheiding. Niet het enkele feit dat er gescheiden wordt en dat daarbij kinderen betrokken zijn, is voldoende reden voor overheidsingrijpen in enige vorm. Voor kinderen is een scheiding doorgaans lastig, maar dat is het ook als bijvoorbeeld een van de ouders ernstig ziek is.
Anke: Daar ben ik het niet mee eens. Jaarlijks beëindigen ruim 30.000 getrouwden hun huwelijk en nog eens 60.000 samenwoners gaan uit elkaar. Zestig procent heeft kinderen. En er zijn veel partijen bij betrokken: opa’s, oma’s, broers, zussen, vrienden. Dat rechtvaardigt dat er veel aandacht voor is en dat wordt voorkomen dat deze mensen ontsporen, want daar hebben we maatschappelijk ook last van. Politiek Den Haag onderschat soms de situatie waar mensen in zitten. Er wordt wel gezegd ‘Je kunt samen trouwen, dus ook samen scheiden’, maar dat zijn natuurlijk twee totaal verschillende zaken. Er moet meer aandacht komen voor de begeleiding van mensen die uit elkaar gaan en voor hun kinderen. Eigen verantwoordelijkheid nemen is een mooi uitgangspunt, en het gros van de mensen dat gaat scheiden wil dat misschien wel, maar niet iedereen kan dat. Omdat er emoties spelen of er nog allerlei financiële zaken moeten worden geregeld. Er is veel ongelijkheid tussen partners; de een kan al helemaal toe zijn aan een nieuw begin, terwijl de ander nog middenin het rouwproces zit bijvoorbeeld. Dus verantwoordelijkheid, ja, maar je moet mensen daar wel in een zo vroeg mogelijk stadium deskundig in begeleiden.
 
Partnerplan
Vinden jullie dat er naast een ouderschapsplan, ook een (ex-)partnerplan zou moeten komen? 
Cees: De invoering van de wettelijke verplichting van het ouderschapsplan in 2009 was revolutionair. Het ouderschapsplan werkt heel goed. Ik denk dat we op het gebied van ex-partnerschap ook nog wel een stap kunnen maken op financieel gebied. Ik denk aan een financiële handleiding, bedoeld van onder af en niet, zoals het nu gaat, opgelegd door de rechter. 
Anke:  Geen verplicht plan, dan vraag je teveel. Overigens proberen wij vFAS-advocaten meestal tot een convenant te komen. Dat is in feite een partnerplan. De vFAS hanteerde ook al jaren voordat het ouderschapsplan wettelijk werd ingevoerd een soort ouderschapsplan dat wij toen het zorgmodel noemden. 
Lieke: Dergelijke handleidingen kunnen inderdaad behulpzaam zijn bij het maken van onderlinge afspraken. Het positief stimuleren van afspraken over de vermogensrechtelijke gevolgen van scheiding, met name door betaalbare mediation, vind ik een heilzamere weg dan het invoeren van een verplicht (ex-) partnerplan.
 
Actievere rol rechters
Rechters moeten zich actiever bemoeien met de scheiding in plaats van alleen een uitspraak doen. 
Cees: Daar ben ik groot voorstander van. Een goed voorbeeld van hoe dat kan werken, zie je in de Verenigde Staten. Daar kunnen rechters in bepaalde staten een coach aanstellen die een week in het gezin meedraait om te zien wat er nu precies speelt. Daarmee vergeleken, staat Nederland nog maar aan het begin van een goed begeleidingstraject. In ons land is er aan het einde van het proces vaak nog veel onduidelijkheid. Zo stel ik vaak tijdens de rechtzitting aan scheidende mensen de vraag van wie het initiatief kwam om te scheiden. Als ze naar elkaar wijzen, weet ik dat er in de aanloop naar de rechtbank iets is blijven liggen. Dat moet eerder aan het licht komen. Lieke: Inderdaad, als de zaak eenmaal op zitting bij de rechter komt, is het vaak te laat. Wat je tegenwoordig wel meer ziet, is dat advocaten samenwerken met psychologen of met andere gedragsdeskundigen. En niet alleen in de praktijk, maar ook in het wetenschappelijk onderzoek wordt het juridische steeds vaker gecombineerd met het sociaal-wetenschappelijke. Daarbij versterken de verschillende disciplines elkaar. Anke: De vFAS werkt al heel lang op die manier. vFAS-advocaten proberen waar mogelijk de zaak met de andere advocaat te regelen. Onze advocaten hoeven daarom minder vaak de rechter in te schakelen. Ik zou daarom graag zien dat er een systeem van verplichte specialisatie binnen de advocatuur komt. Dat zou de kwaliteit van de rechtshulp ten goede komen en het rechterlijk apparaat minder belasten. 

Terug | Print

Scheiden: mogelijkheden en gevolgen

Scheiden: mogelijkheden en gevolgen

Je wilt uit scheiden, maar wat is dat eigenlijk en wat moet er allemaal worden geregeld? Wordt het jarenlang procederen of zijn er alternatieven? Familierechtadvocate Sabine van Gestel zet de gevolgen en mogelijkheden helder op een rij.

Lees verder

De echtscheiding zelf
In artikel 1:151 BW staat dat een echtscheiding op verzoek van een van de echtgenoten wordt uitgesproken indien het huwelijk duurzaam is ontwricht. Volgens de toelichting op de wet is een huwelijk duurzaam ontwricht wanneer ‘voortzetting van de samenleving ondragelijk is geworden, zonder dat er uitzicht bestaat op herstel van behoorlijke echtelijke verhoudingen’.
Sinds 1 maart 2009 kan weer alleen via de rechter worden gescheiden. Tot die datum bestond nog de flitsscheiding en kon men via een kunstgreep buiten de rechter om scheiden. Aan de flitsscheiding kleefden veel nadelen. Zo was – onder meer – niet bekend of deze manier van scheiden in het buitenland zou worden erkend, vandaar dat de flitsscheiding is afgeschaft.
 

Het verzoek om de echtscheiding uit te spreken, kan door een advocaat met een zogenaamd verzoekschrift tot echtscheiding aan de rechtbank worden gevraagd. Echtgenoten kunnen dat niet zelf doen. Op een gegeven moment zal de rechtbank de echtscheiding uitspreken. Er zijn nauwelijks zaken bekend waarbij één van de echtgenoten met succes heeft kunnen aanvoeren dat een huwelijk niet duurzaam is ontwricht. De uitspraak heet een echtscheidingsbeschikking. Deze moet worden ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand waar men is getrouwd. Vanaf de datum van inschrijving is het huwelijk echt ontbonden.

Gevolgen van de echtscheiding
In een echtscheiding moeten veel zaken worden geregeld. Voor de kinderen moet er sinds 1 maart 2009 een verplicht ouderschapsplan komen. Daarin dienen afspraken te worden vastgelegd over bijvoorbeeld het verblijf van de kinderen bij beide ouders, de verdeling van de kosten van de kinderen, en over belangrijke opvoedingsbeslissingen. In de meeste scheidingen moet ook partneralimentatie worden vastgesteld. Verder zal het gemeenschappelijk vermogen worden verdeeld en/of moeten huwelijksvoorwaarden worden afgewikkeld. Ten slotte moet al dan niet een regeling voor de pensioenen worden getroffen.
Er zijn diverse manieren om de gevolgen van de scheiding te regelen, die uiteindelijk in twee categorieën uiteenvallen, hetzij in overleg, hetzij via gerechtelijke procedures.

De belangrijkste procedures:

1 De gerechtelijke procedure
Deze manier van scheiden is tijdrovend en kostbaar. De echtgenoten worden bij de rechter ieder door een advocaat vertegenwoordigd, die – als geen sprake is van gefinancierde rechtsbijstand – een vast uurtarief rekent.

Voorlopige voorzieningen
Wanneer geen overleg mogelijk is en snel een beslissing van een rechter nodig is, kunnen zogenaamde voorlopige voorzieningen worden gevraagd. Nadat het verzoekschrift daarvoor bij de rechtbank is ingediend, volgt er binnen drie weken een korte zitting en wordt een week later uitspraak gedaan. Er kunnen maar een paar voorzieningen worden gevraagd, zoals een voor­lopige alimentatie, het voor­lopige gebruik van de echtelijke woning zonder de andere echt­genoot of een voorlopige zorg­regeling voor de kinderen. Deze voor­zieningen gelden totdat de rechter over deze onderwerpen een definitieve beslissing heeft genomen. Gezien de duur van de scheidingsprocedure zelf kan zo’n voor­lopige voorziening soms meer dan een jaar duren.

Bodemprocedure
Ook deze procedure wordt gestart met een verzoekschrift bij de rechtbank. Hierin wordt niet alleen de echtscheiding zelf gevraagd, maar wordt de rechter ook gevraagd definitief te beslissen over de overige gevolgen van de scheiding door middel van zogenaamde nevenvoorzieningen. Sinds 1 maart 2009 is het verplicht om aan dit verzoekschrift een, samen met de andere echtgenoot opgesteld, ouderschapsplan te hechten. Het verzoekschrift wordt door een deurwaarder aan de andere echtgenoot overhandigd, die vervolgens binnen circa tien weken met een advocaat een verweerschrift bij de rechtbank moet indienen. Ook deze echtgenoot kan nevenvoorzieningen aan de rechter vragen, waarop de andere echtgenoot dan eerst schriftelijk moet reageren voordat er een zitting komt.
Vaak duurt het een paar maanden na de indiening van het laatste verweerschrift voordat er een zitting bij de rechtbank komt. Het kan ook nog zijn dat de rechter partijen aanbiedt naar een mediator te gaan. De eerste 2,5 uur van deze bemiddeling zijn dan op kosten van de Staat.
Meestal wordt op de eerste zitting alleen de echtscheiding, de regeling rond de kinderen en de alimentatie behandeld. Een paar maanden later volgt dan de zitting voor het vermogen en het pensioen. Bij ingewikkelde zaken kan de rechter eerst een deskundige benoemen. Dit kan bijvoorbeeld gaan om een kinderpsycholoog of accountant, die onderzoek moet doen aan de hand waarvan de rechter beslist, vaak pas na een nieuwe zitting. Tegen alle eindbeschikkingen in de bodemprocedure kan binnen drie maanden hoger beroep bij het hof worden ingesteld. Het hoger beroep neemt gemiddeld negen maanden tot een jaar in beslag. Ten slotte is het voor bepaalde zaken nog mogelijk om bij de Hoge Raad cassatie in te stellen.

2 Mediation
Steeds meer echtgenoten regelen alle gevolgen van de scheiding via mediation. Samen met een mediator wordt gewerkt aan een echtscheidingsconvenant, waarin de afspraken hierover worden vastgelegd. De mediator houdt de onderliggende emoties rond de scheiding goed in de gaten en begeleidt echtgenoten in dit proces. Het staat immers vast dat onderliggende emoties de onderhandelingen rond de gevolgen van de scheiding flink kunnen beïnvloeden.
Het is van groot belang een deskundige mediator in de arm te nemen. Kiest u ervoor een vFAS-advocaat als mediator in te schakelen dan weet u zich verzekerd van een expert die thuis is in het emotionele scheidingsproces. Bovendien kent hij of zij de jurisprudentie, het huwelijksvermogensrecht en het fiscale recht goed en kan zelf de alimentatieberekeningen opstellen. Zo blijven alle onderwerpen op tafel liggen en hoeft bijvoorbeeld niet een derde, die de echtgenoten niet kent en niet bij de gesprekken aanwezig is, een alimentatieberekening te maken. Pas wanneer de zaken echt complex zijn, zal de mediator namens de echtgenoten advies inwinnen bij bijvoorbeeld een accountant of fiscalist.
Het voordeel van mediation is dat de bemiddeling vertrouwelijk is tot er een convenant wordt gesloten. Zo durven echtgenoten het achterste van hun tong te laten zien en komt er sneller een regeling. Een nadeel kan zijn dat de mediator in principe niet apart met de echtgenoten praat. Daardoor is het ook niet mogelijk één van de twee de zaken nog eens uit te leggen of hem of haar te adviseren in te stemmen met een bepaald voorstel.
Uiteindelijk zal de vFAS-advocaat namens beide echtgenoten het convenant met een gemeenschappelijk verzoekschrift tot echtscheiding bij de rechtbank indienen. Er komt geen zitting en de rechter doet vaak binnen drie weken uitspraak. De meeste bemiddelingen duren drie tot vijf maanden, waarbij echtgenoten om de twee à drie weken voor circa twee uur bij de mediator bij elkaar komen en ondertussen veel zaken zelf uitzoeken. Het tarief van een vFAS-mediator is meestal gelijk aan het tarief van een advocaat. Echter, de kosten worden nu niet dubbel gemaakt, en de procedure is veel korter en vriendelijker. Niet in de laatste plaats blijven de echtgenoten de controle houden, en ze geven hun lot niet uit handen aan een advocaat en/of een rechter.

3 De vierbespreking
Als zaken te complex zijn of als de emoties hoog oplopen, dan is het soms verstandig om ieder een eigen advocaat in de arm te nemen, waarbij wel wordt gewerkt aan een convenant. Er worden stukken uitgewisseld en over en weer worden voorstellen gedaan. Op de achtergrond adviseren vaak accountants en/of fiscalisten. In zogenaamde vierbesprekingen wordt geprobeerd overeenstemming te bereiken. Het convenant wordt vervolgens vaak door een van de advocaten met een gemeenschappelijk verzoekschrift bij de rechtbank ingediend. De uitspraak volgt weer na drie weken.

4 Collaborative divorce
Sinds 2009 kent Nederland de zogenaamde overlegscheiding. Echtgenoten worden ieder weer door hun eigen advocaat bijgestaan en een neutrale coach, vaak een psycholoog, begeleidt de vierbesprekingen. Bovendien spreken de advocaten af dat zij in deze zaak nooit zullen procederen. Mocht onverhoopt geen regeling worden getroffen, dan moeten andere advocaten de zaak overnemen. Zo heeft iedereen belang bij een regeling.
Wanneer specifieke deskundigheid van een kinderpsycholoog, accountant of fiscalist nodig is, dan wordt deze door beide echtgenoten ingehuurd. Dat voorkomt dubbele kosten en levert een eenduidig deskundig standpunt op. Indien nodig kan de coach/psycholoog de echtgenoten apart adviseren hoe zij zich in dit proces staande kunnen houden en goed gehoord kunnen worden.

5 Scheiden via internet
Het kan echt, via internet een convenant en ouderschapsplan downloaden en aan de keukentafel samen invullen. Het stuk wordt naar een advocaat opgestuurd en die vraagt voor de mensen een echtscheiding aan. Deze manier van scheiden is in de meeste gevallen zeer omstreden. Op korte termijn lijkt het goedkoop, maar de ervaring leert dat het op de lange termijn voor veel problemen zorgt. Zo kunnen de verhoudingen tussen de echtgenoten, die vaak als ouder nog verder met elkaar moeten, ernstig onder druk komen te staan.De echtgenoten zien de betreffende advocaat vaak maar één keer. Er is geen enkel oog (en tijd) voor het emotionele scheidingsproces, dat de onderhandelingen over de gevolgen van de scheiding vaak beïnvloedt. Waarom is een bepaalde afspraak gemaakt, uit schuldgevoel of in de hoop dat iemand terugkomt? En wat doe je een jaar later met die afspraak, wanneer het schuldgevoel is uitgewerkt of de ander niet is teruggekomen? Niemand die deze gevoelens toetst, laat staan dat wordt gecontroleerd of mensen begrijpen wat er in hun huwelijksvoorwaarden staat, of begrijpen dat betalingen bruto dan wel netto zijn, en ga zo maar door.
 

Conclusie
Hoe een scheiding het best kan worden geregeld, hangt dus van een hoop omstandigheden af. Of u bijvoorbeeld nog on speaking terms bent, of de scheiding overzichtelijk is, en of er grote financiële belangen in het spel zijn. Het kan natuurlijk ook zijn dat u zich zekerder voelt met een eigen advocaat. Wilt u hier graag helderheid in krijgen? Laat u dan vrijblijvend voorlichten op de Dag van de Scheiding op woensdag 15 september. Stap het kantoor van een vFAS-advocaat binnen, die kan u meer vertellen over de verschillende procedures.
www.dagvandescheiding.nl

 

Terug | Print

Ruzie om de erfenis

 

Bijna een op de drie erfenissen leidt tot ruzie: 30% van de erfenissen wordt niet in 'pais en vree' verdeeld. Vooral broers en zussen strijden om de hoogte van hun erfdeel of een specifiek erfstuk. Dat blijkt uit een enquête van Plusonline.nl onder 2779 ouderen.
Lees verder
Negen van de tien ondervraagden met een gemiddelde leeftijd van 63 jaar heeft al eens met een erfenis te maken gehad. In de meeste gevallen als een kind dat de nalatenschap van een overleden ouder moet verdelen, maar soms ook als partner. Uit het onderzoek blijkt dat een testament niet voldoende is om ruzie te voorkomen. Bij 55% van de steggelende familieleden was de laatste wil van de overledene bekend, maar mocht dat niet baten.
 
Meestal ruziën broers en zussen met elkaar en in 60% van de gevallen gaat het om de hoogte van de te verdelen erfenis. Bij de overige 40% zorgen specifieke erfstukken, zoals sieraden, schilderijen en Delfts blauw voor hommeles. De ruzies hakken er overigens diep in, want driekwart geeft aan dat de familieband blijvende schade heeft opgelopen door de verdeling van de erfenis.
 
‘Al dat geruzie over erfenissen, vind ik echt spijtig’, zegt Nico van Scheijndel, erfcoach en auteur van de nieuwe Plus Almanak Erven&Schenken. Ruzie is volgens hem makkelijk te voorkomen door een duidelijk testament op te stellen en dat met enige regelmaat bij te werken. ‘Maar door ook bij leven geld en spullen te schenken kan een hoop gedoe worden voorkomen. Wie dat slim doet, kan zo bovendien belasting besparen.’
 
Nu schenkt 35% van de ondervraagden wel eens aan de kinderen. Bijvoorbeeld voor een vakantie, een bruiloft of een auto. Slechts 12% draagt structureel vermogen over met een vast jaarlijks bedrag. Terwijl een ouder ieder jaar €5000 belastingvrij aan de kinderen mag schenken.

 

Plusonline.nl

 

 

Terug | Print

Vaker een samenlevingscontract

Op 1 januari 2009 woonden 820 duizend paren niet-gehuwd samen, meldt het CBS. Ruim de helft daarvan had een samenlevingscontract afgesloten. Sinds 1995 is het aantal niet-gehuwde paren met 300 duizend gestegen. Ook het aandeel stellen met een samenlevingscontract nam de afgelopen jaren toe.

 
Lees verder
 
Jong en oud  
Ruim de helft van de niet-gehuwde samenwoners had in 2008 een samenlevingscontract. In 2003 lag dit aandeel 5 procentpunt lager. Het aandeel paren met een samenlevingscontract of het voornemen om dit af te sluiten is zowel onder jongere als oudere samenwoners gestegen.

Oudere niet-gehuwde samenwoners hebben of willen vaker een samenlevingscontract dan jongeren. Van de oudere paren hebben of willen acht op de tien een contract, tegen zes op de tien jonge stellen.
 
Fors meer niet-gehuwde paren met kinderen
De komst van kinderen is voor stellen steeds minder vaak een reden om te trouwen. In 2009 hadden vier op de tien niet-gehuwde paren thuiswonende kinderen, tegen twee op de tien in 1995. De stijging van het aantal niet-gehuwde paren is sinds 2000 voornamelijk aan paren met kinderen toe te schrijven.
 
Aandeel stellen met trouwplannen stabiel
Van de oudere stellen die niet-gehuwd samenwonen, denkt een kwart nog te gaan trouwen. Van de jongste samenwoners wil drie kwart in het huwelijksbootje stappen. Opvallend is dat het aandeel met trouwplannen onder niet-gehuwde samenwoners tussen 2003 en 2008 niet is gedaald.
 
Bron: CBS

 

Terug | Print

Mediation steeds vaker ingezet

Mediation wordt steeds vaker ingezet om geschillen op te lossen. Dat blijkt uit het onderzoek ’Mediation monitor 2005-2008. Eindrapport’. Minister Hirsch Ballin van Justitie is positief over deze ontwikkeling, omdat steeds meer mensen via mediation hun geschillen naar tevredenheid oplossen zonder tussenkomst van de rechter.

Lees verder


In meer dan de helft van de conflicten die via een juridisch loket of een gerecht naar een mediator zijn verwezen, hebben de partijen in het conflict met de hulp van een mediator overeenstemming bereikt. Daarnaast zijn de partijen die aan mediation deelnamen ook in hoge mate tevreden over de mediation en de mediator, blijkt uit het onderzoek. Het aandeel van mediation is in vergelijking met andere diensten van het Juridisch Loket en de rechtspraak echter nog klein.

Het onderzoek is eind november 2009 naar de Tweede Kamer gestuurd. Het is uitgevoerd door het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC) van het ministerie van Justitie en richtte zich op de ontwikkeling (toename) van het aantal verwijzingen naar een mediator bij het Juridisch Loket en de rechtspraak. Daarnaast gaat het onderzoek aan de hand van vragenlijstgegevens in op de resultaten die behaald zijn met de mediations.

In 2005 is door het ministerie van Justitie een landelijke verwijzingsvoorziening naar mediation bij gerechten en juridische loketten opgezet. Ter ondersteuning van deze beleidsmaatregelen heeft het ministerie ook financiële voorzieningen beschikbaar gesteld voor partijen die kiezen voor mediation. Sinds de invoering van deze voorzieningen is het aantal verwijzingen naar een mediator toegenomen. In 2008 werden 2.419 zaken via het Juridisch Loket en 3.708 zaken via de rechtspraak verwezen naar een mediator. Van de via het Juridisch Loket verwezen zaken eindigde 73 % met volledige overeenstemming tussen de partijen en 78 % van de partijen was tevreden tot zeer tevreden over de uitkomst van de mediation. Bij de rechtspraak was dit respectievelijk 52 % van de mediations en 49 % van de partijen.

De minister schrijft in zijn reactie op het onderzoek dat het bevorderen van mediation geen doel op zich is, maar past binnen het streven om burgers hun onderlinge geschillen op een doelmatige en bevredigende wijze oplossen. Toegang tot het recht houdt meer in dan alleen toegang tot de advocaat en de rechter. Het gaat veeleer om toegang tot de oplossing van het probleem. De minister is dan ook positief over de ontwikkeling die mediation doormaakt. Mediation heeft zich een plek verworven binnen het rechtsbestel, maar ook in de samenleving als geheel.

(Bron: www.justitie.nl)

 

Terug | Print